นี่เราจะต้องมีบ้านใหญ่โตหรูหราก่อนหรือถึงจะมีความสุข
นี่เราจะต้องมีรถหรูๆขับก่อนหรือถึงจะมีความสุข
นี่เราจะต้องมีเงินฝากในธนาคารสัก 10 ล้านก่อนหรือถึงจะมีความสุข
นี่เราจะต้องได้ไปงานสังคมชั้นสูงทุกๆคืนวันศุกร์ก่อนหรือถึงจะมีความสุข
นี่เราจะต้องแต่งงานจดทะเบียนเป็นเรื่องเป็นราวก่อนหรือถึงจะมีความสุข
นี่เราจะต้องรอให้ได้ตำแหน่งผู้จัดการก่อนหรือถึงจะมีความสุข
นี่เราจะต้องประสบความสำเร็จก่อนหรือถึงจะมีความสุข
นี่มันเป็นความจริงของชีวิตหรือวาทกรรมลวงกิเลสที่นักโฆษณายัดเยียดให้เราโดยไม่รู้ตัวกันแน่

“การมีบัตรเครดิตทำให้ชีวิตแพมพิเศษสุดจริงๆค่ะ” ว่าแล้วเธอก็ยืนกางปีกรับลมทะเล นี่คือตัวอย่างคำโฆษณาของครีเอทีฟที่ยังเช่าหอพักอยู่ ต้องนั่งรถเมล์เหมือนเรา หรือใช้รถยี่ห้อเดียวกับเรา แก้ปัญหาชีวิตตัวเองยังไม่ได้ และต้องอุจาระและปัสสาวะทุกๆวัน หรือกระทั่งต้องเข้าผับไปหาแรงบันดาลใจทุกวันศุกร์ (ถ้าพวกเขายังนึกไม่ออกว่าถ้าขาดวงเหล้าแล้วก็ไม่รู้จะสร้างความสนิทสนมหรือหาเพื่อนได้อย่างไรเราก็ควรจะเลิกเชื่อนักโฆษณาได้แล้ว)

ค่านิยมที่เราถูกฝังหัวนี่แหละที่ทำให้เราเริ่มทำลายสถิติแข่งกับประเทศที่ “เจริญ” แล้วอย่างชาติตะวันตก ถ้าไม่รู้ตัวก็แปลว่าโง่ และไม่ต้องหาเหตุผลให้มันดูดีไปกว่านี้ เพราะเมื่อไหร่ที่ไม่เห็นปัญหาเราก็ไม่มีอะไรที่จะต้องแก้ไข    นี่คือนรกของคนยึดมั่นถือมั่น